وقتی که بچه بودیم...
بچه بودیم دوستیامون تا نداشت، بزرگ که شدیم همه دوستیامون تا داره
کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم!
بچه بودیم تو جمع گریه می کردیم بزرگ شدیم تو خلوت هم گريه نمى كنیم!
بچه بودیم راحت دلمون نمی شکست بزرگ شدیم خیلی آسون دلمون می شکنه!
بچه که بودیم بچه بودیم بزرگ که شدیم بزرگ که نشدیم هیچ، دیگه همون بچه هم نیستیم.
بچه كه بودیم همه رو ۱۰ تا دوست داشتیم بزرگ که شدیم بعضی ها رو هیچی بعضی هارو کم و بعضی ها رو بی نهایت دوست داریم.
بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم و همه یکسان بودن بزرگ که شدیم قضاوت های درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغییر کنه.
بچه که بودیم اگه با کسی دعوا می کردیم ۱ ساعت بعد از یادمون می رفت بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سال ها تو یادمون مونده و آشتی نمی کنیم.
بچه که بودیم گاهی با یه تیکه نخ سرگرم می شدیم بزرگ که شدیم حتی ۱۰۰ تا کلاف نخم سرگرممون نمی کنه .
بچه که بودیم تو بازی هامون همش ادای بزرگ ترها رو در می آوردیم، بزرگ که شدیم همش تو خیالمون بر می گردیم به بچگی.
بچه كه بودیم درد دل ها رو به هزار ناله می گفتیم همه می فهمیدند بزرگ شدایم درد دل رو به صد زبان به کسی می گیم... هیچ کس نمی فهمه.
